Bijbel en theologie(19). Absurde gelijkenissen(2): de zaaier.

In een vorige post schreef ik over de verloren zoon, en dat ik dat een absurd verhaal vond. Dat blijkt ook voor andere gelijkenissen. Bijvoorbeeld die van de zaaier. Matteüs 13: 1 - 9, 18 - 23 De zaaier en het zaad Diezelfde dag ging Jezus naar buiten en hij ging aan het meer zitten. Daar stroomden de mensen in zulke aantallen toe dat hij in een boot stapte. Terwijl hij daarin zat, bleef de hele menigte op de oever staan. Zo sprak hij lang tot hen aan de hand van gelijkenissen. Hij zei: "Een zaaier ging zaaien. Bij het zaaien viel een gedeelte op de weg. Er kwamen vogels die dat zaad opaten. Een ander gedeelte viel op de rotsgrond, waar weinig aarde lag. Het zaad kwam snel op, want deg rond was niet diep. Maar toen de zon was opgekomen, verschroeide het, en omdat het geen wortels had, verdorde het. Een ander deel viel tussen de distels. De distels schoten op en verstikten het zaad. Weer een ander deel viel in goede grond en zette vrucht: een deel bracht honderdmaal zoveel op, een ander deel zestigmaal en weer een ander deel dertigmaal. Wie oren heeft, moet ook luisteren!" Rare zaaier. Een beetje zaaier strooit zijn zaad niet op de weg, en weet waar weinig aarde ligt.En ook strooit hij het niet tussen de distels. Zaaiers zaaien in goede grond. Zaaiers van het evangelie zaaien anders dan graaiers van graan. Ze zaaien ook waar ze weinig of geen resultaat verwachten.

Bijbel en theologie(18). Absurde gelijkenissen(1). De verloren zoon.

Ik heb de gelijkenissen die Jezus in het nieuwe testament verteld nog eens bestudeerd. Eigenlijk zijn het soms bizarre verhalen, helemaal niet verhalen uit het gewone leven gegrepen, zoals soms wordt gezegd. Neem nou "De verloren zoon". Lucas 15: 11-32 Vervolgens zei [Jezus]: 'Iemand had twee zonen. De jongste van hen zei tegen zijn vader: "Vader, geef mij het deel van uw bezit waarop ik recht heb." De vader verdeelde zijn vermogen onder hen. Na enkele dagen verzilverde de jongste zoon zijn bezit en reisde af naar een ver land, waar hij een losbandig leven leidde en zijn vermogen verkwistte. Toen hij alles had uitgegeven, werd dat land getroffen door een zware hongersnood en begon hij gebrek te lijden. Hij vroeg om werk bij een van de inwoners van dat land, die hem op het veld zijn varkens[1] liet hoeden. Hij had graag zijn maag willen vullen met de peulen die de varkens te eten kregen, maar niemand gaf ze hem. Toen kwam hij tot zichzelf en dacht: De dagloners van mijn vader hebben eten in overvloed en ik kom hier om van de honger. Ik zal naar mijn vader gaan en tegen hem zeggen: "Vader, ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u, ik ben het niet meer waard uw zoon genoemd te worden; behandel mij als een van uw dagloners." Hij vertrok meteen en ging op weg naar zijn vader. Zijn vader zag hem in de verte al aankomen. Hij kreeg medelijden en rende op zijn zoon af, viel hem om de hals en kuste hem. "Vader," zei zijn zoon tegen hem, "ik heb gezondigd tegen de hemel en tegen u, ik ben het niet meer waard uw zoon genoemd te worden." Maar de vader zei tegen zijn knechten: "Haal vlug het mooiste gewaad en trek het hem aan,[2] doe hem een ring aan zijn vinger en geef hem sandalen.[3] Breng het gemeste kalf en slacht het. Laten we eten en feestvieren, want deze zoon van mij was dood en is weer tot leven gekomen, hij was verloren en is teruggevonden." En ze begonnen feest te vieren. De oudste zoon was op het veld. Toen hij naar huis ging en al dichtbij was, hoorde hij muziek en gedans. Hij riep een van de knechten bij zich en vroeg wat dat te betekenen had. De knecht zei tegen hem: "Uw broer is thuisgekomen en uw vader heeft het gemeste kalf geslacht omdat hij hem gezond en wel heeft teruggekregen." De oudste zoon werd woedend en wilde niet naar binnen gaan, maar zijn vader kwam naar buiten en trachtte hem te bedaren. Hij zei tegen zijn vader: "Al jarenlang werk ik voor u en nooit ben ik u ongehoorzaam geweest als u mij iets opdroeg, en u hebt mij zelfs nooit een geitenbokje gegeven om met mijn vrienden feest te vieren. Maar nu die zoon van u is thuisgekomen die uw vermogen heeft verkwanseld aan de hoeren,[4] hebt u voor hem het gemeste kalf geslacht." Zijn vader zei tegen hem: "Mijn jongen, jij bent altijd bij me en alles wat van mij is, is van jou. Maar we konden toch niet anders dan feestvieren en blij zijn, want je broer was dood en is weer tot leven gekomen. Hij was verloren en is teruggevonden." De jongste zoon vraagt zijn vader om zijn deel van de toekomstige erfenis al vast uit te betalen. Dat is toch absurd. Geen zoon zou dat vragen, het is volkomen respectloos. En de vader geeft het hem ook nog. Net zo absurd. In die tijd had een vader veel meer macht over zijn kinderen als tegenwoordig. Geen vader zou dat doen. En de jongste zoon wordt behandeld als ee eregast. Ook dat is raar. De conclusie moet zijn dat het in koninkrijk der hemelen anders toegaat dan op aarde tussen gewone mensen.